Ostatni tom dzienników Maxa Frischa

Nakładem wydawnictwa W.A.B. ukazała się trzecia, ostatnia część dzienników jednego z najwybitniejszych umysłów Europy XX wieku – Maxa Frischa.

Max Frisch, „Szkice do trzeciego dziennika” – okładka (źródło: materiały prasowe wydawcy)

Max Frisch, „Szkice do trzeciego dziennika” – okładka (źródło: materiały prasowe wydawcy)

Trzy lata, w czasie których powstawały zapiski do Dziennika 1946–1949, autor w dużej mierze spędził na podróżowaniu po europejskich, w tym polskich, miastach. Relacje z miejsc i zdarzeń sprawiają, że książka jest historycznym świadectwem odbudowy, podnoszenia się Europy z gruzów po niedawno zakończonej wojnie, czemu autor – architekt z wykształcenia – poświęcił wiele uwagi. Przede wszystkim jest to jednak zapis refleksji – tych, które rodząc się pod wpływem napotykanych, obecnych wciąż w ludziach oraz miejscach śladach wojny, dotyczą moralności, nieoczywistości dobra i zła. I tych o prostych, bliskich każdemu człowiekowi prawdach życiowych. W tych rozmyślaniach więcej jest jednak pytań niż odpowiedzi. Połączenie rożnych form literackich sprawia, że Szkice do trzeciego dziennika to – jak widział go sam autor – swoista mozaika. Anegdoty, aforystyczne dialogi, listy, wątki autobiograficzne przeplatają się z literacką fikcją: szkicami utworów, z których wiele zostało później wydanych. Duża dawka autotematyzmu, rozważania o sztuce i literaturze, wzmianki o innych pisarzach i dziełach umożliwiają choć w części poznanie umysłu wielkiego twórcy, jakim był Max Frisch.

Max Frisch (1911–1991) – jeden z najbardziej znanych szwajcarskich twórców, pisarz, dramaturg, eseista i pamiętnikarz. Z wykształcenia architekt, po światowym sukcesie wydanej w 1954 roku powieści Stiller zamknął biuro projektowe i w pełni poświecił się pisaniu. Rangę dramatopisarza światowej klasy zawdzięcza utworowi Biedermann i podpalacze – jednemu z kilkunastu dramatów, które znajdują się w jego dorobku. Autor powieści: Homo Faber: relacja (wydanie polskie 1959), Stiller (wydanie polskie 1960), Powiedzmy Gantenbein (wydanie polskie 1965) i Montauk (wydanie polskie 1978); opowiadań oraz dzienników. Uhonorowany licznymi literackim nagrodami (m.in. German Book Trade Freedom Prize w 1976, Neustadt International Prize for Literature w 1986, Heinrich-Heine-Preis w 1989 i im. Hermanna Hessego w 1989) oraz tytułami honorowymi kilku europejskich i amerykańskich uniwersytetów.

Max Frisch, Szkice do trzeciego dziennika
Premiera: 1 lipca 2015 roku
W.A.B.

Dodaj komentarz