Czarna księga polskich artystów, czyli jak być powinno

Czarna księga polskich artystów – pod redakcją Katarzyny Górnej, Karola Sienkiewicza, Mikołaja Iwańskiego, Kuby Szredera, Stanisława Rukszy, Joanny Figiel – ukaże się 15 kwietnia nakładem Krytyki Politycznej.

„Czarna księga polskich artystów” – okładka (źródło: materiały prasowe)

„Czarna księga polskich artystów” – okładka (źródło: materiały prasowe)

Skoordynowany przez Obywatelskie Forum Sztuki Współczesnej w maju 2012 roku strajk w obronie praw socjalnych artystów pod hasłem Dzień bez sztuki (w geście solidarności na jeden dzień zamknęły się galerie i muzea w całej Polsce) zainicjował dyskusję o zawodzie artysty i skrystalizował grupę tych, którzy postanowili walczyć o swoje prawa. Wydana wówczas gazeta strajkowa pisała o artystach tak:

Nie mając stałego zatrudnienia, z trudem wiążą koniec z końcem. Pracują dużo, zarabiają słabo i nieregularnie. Stają się też pierwszymi ofiarami cięć budżetowych w instytucjach kultury i niekorzystnych zmian na rynku pracy. Artyści nie są biznesmenami, nie tworzą z myślą o zysku. Niektóre dzieła, często te najważniejsze dla społeczeństwa, nawet nie nadają się do sprzedaży. A wielu twórców, także tych, którzy już weszli na karty encyklopedii, pozostaje poza systemem ubezpieczeń emerytalnych i zdrowotnych.

Czarna księga polskich artystów, przygotowana przez środowisko skupione wokół Obywatelskiego Forum Sztuki Współczesnej, ukazuje sformułowaną z perspektywy samych artystów wizję tego, jak powinna być wspierana sztuka współczesna. Pokazuje również, jak przebiega walka polskich artystów o poprawę ich statusu i jak ten proces wpisuje się w wieloletnie działania artystów ze wszystkich krajów Unii Europejskiej, Kanady czy USA.

Czarna księga pokazuje różnice między popularnym postrzeganiem artysty i aktu twórczego a rzeczywistością, w której tworzą artyści. Opisuje też związki między polityką kulturalną a problemami zwykłych robotników sztuki – artystów i innych twórców kultury. Rozlicza się z szeregiem mitów towarzyszących pracy twórczej. To swoisty podręcznik, który definiuje, czym jest status artysty, daje artystom do ręki konkretne argumenty do walki o swoje prawa, a politykom i decydentom wiedzę na temat współczesnej kultury.

Artyści od początku transformacji są postawieni w sytuacji bolesnego zawieszenia. Z jednej strony tworzona przez nich sztuka jest przedmiotem prestiżowych prezentacji przygotowywanych z okazji ważnych wydarzeń międzynarodowych (m.in. Polska Prezydencja w UE), z drugiej natomiast, w przeciwieństwie do muzyków czy aktorów, nie mogą liczyć na wynagrodzenia proporcjonalne do koniecznego wkładu pracy. Publikacja przygotowywana przez to środowisko ukazuje wizję samych artystów, tego jak powinna być wspierana sztuka; ta wizja jaskrawo kontrastuje z tym, co za niezbędne uważają politycy odpowiedzialni za kulturę.

Joanna Mytkowska, dyrektorka Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

Książka powstała pod redakcją Katarzyny Górnej, Karola Sienkiewicza, Mikołaja Iwańskiego, Kuby Szredera, Stanisława Rukszy, Joanny Figiel.

Czarna księga polskich artystów
Premiera: 15 kwietnia 2015 roku
Krytyka Polityczna

Komentarze (3) do artykułu “Czarna księga polskich artystów, czyli jak być powinno”

  1. Salwador Galdi

    …kultura białych ścian cieklokrystalicznej nędzy i pustych łbów… A do tego pseudoestetyczy dramat wokół nas… No bo po co artysta w chlewie…!!!

  2. Anonymous

    nie wiem nawet czy moje nazwisko figuruje w jakims polskim lexykonie tworcow ….

  3. Weronika

    Szczęśliwi kumoterscy wybrań na uczelniach nawet nie klikną ” Petycji: http://www.petycje.pl/petycja/5495/o_utworzenie_narodowego_centrum_sztuk_plastycznych.html . MKiDN już 5 lat zwodzi nas korespondencjami z obietnicami. Zapraszam do podpisów . Pozdrawiam koleżanki i kolegów ” wizualnych “

Dodaj komentarz