• 2014-01-14

Jewgienij Wachtangow i Michaił Czechow wobec Stanisławskiego

17 stycznia odbędzie się pierwszy wykład organizowany przez Instytut im J. Grotowskiego we Wrocławiu w 2014 roku. Dr hab. Katarzyna Osińska opowie o kwestii twórczej interpretacji doświadczeń Stanisławskiego w pracy z aktorem dokonanej przez jego wychowanków.

Podczas wykładu dr hab. Katarzyna Osińska opowie o kwestii twórczej interpretacji doświadczeń Stanisławskiego w pracy z aktorem dokonanej przez jego wychowanków – Jewgienija Wachtangowa i Michaiła Czechowa. Prawdziwi uczniowie nigdy nie są uczniami – pisał Jerzy Grotowski w swojej Odpowiedzi Stanisławskiemu, przywołując przypadek Wachtangowa. Grotowski uważał, że odchylenie wobec systemu Stanisławskiego dokonane przez Wachtangowa w Księżniczce Turandot spotkało się z całkowitą akceptacją samego Stanisławskiego. W świetle dokumentów opublikowanych wiele lat po powstaniu tekstu Grotowskiego, nie jest to wcale oczywiste. Podczas wykładu dr hab. Katarzyna Osińska przyjrzy się, na czym polegały owe odchylenia: w jaki sposób Jewgienij Wachtangow i Michaił Czechow przyswajali dorobek swego Mistrza, jak go interpretowali, i jak znajdowali własną metodę/metody, dzięki którym sami stali się prekursorami dla następnych pokoleń.

Dr hab. Katarzyna Osińska – zajmuje się m.in. teatrem rosyjskim XX wieku, szczególnie jego nurtem studyjnym i laboratoryjnym, widowiskami masowymi, związkami teatru ze sztukami plastycznymi. W jej dorobku znajdują się pozycje odnoszące do wspólnot artystycznych w Rosji. W 2003 roku w książce Klasztory i laboratoria. Rosyjskie studia teatralne: Stanisławski, Meyerhold, Sulerżycki, Wachtangow przybliżyła problematykę dotyczącą działalności studiów teatralnych, także w ich aspekcie wspólnotowym – jako małych grup twórczych. Autorka wskazała wówczas na prekursorski charakter rosyjskich studiów z początku XX wieku wobec zjawisk charakterystycznych dla wielu nurtów teatru drugiej połowy minionego stulecia nie tylko w Rosji, ale i w świecie Zachodu. W pracy Teatr rosyjski XX wieku wobec tradycji. Kontynuacje, zerwania, transformacje podjęła natomiast temat ewolucji idei studyjności w drugiej połowie XX wieku, szerzej omawiając dwa przykłady jej realizacji: w teatrze prowadzonym przez Lwa Dodina oraz w Szkole Sztuki Dramatycznej Anatolija Wasiljewa.

Instytut im. Jerzego Grotowskiego
Rynek-Ratusz 27, Instytut im. Jerzego Grotowskiego
Wrocław

Dodaj komentarz