• 2013-11-27

Bartek Buczek i Piotr Grabowski na Granicy

Od 29 listopada w krakowskim Bunkrze Sztuki będzie można oglądać wystawę prac Bartka Buczka i Piotra Grabowskiego pt. Granica.

Piotr Grabowski, „Żuć piach, nie żałować dnia”, 2011 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Piotr Grabowski, „Żuć piach, nie żałować dnia”, 2011 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Cała ta historia zaczyna się, kiedy nasz półroczny bohater podchodzi do lustra, rozpoznając powoli mgliste odbicie samego siebie. Jego obraz zaczyna pokrywać się z mętnym poczuciem ciała. Na gładkiej tafli lustra pojawia się scalone wyobrażenie, a obserwowany (i kontrolowany) ruch rąk daje poczucie władzy. Z chmury Innego wyłania się bardzo konkretne przedstawienie Ja. Wyobrażone ego w iluzorycznej perspektywie obrazu. Objawiający się wtedy pierwszy zidentyfikowany porządek buduje podstawę dla kruchego panowania nad fragmentem rzeczywistości. Władza ta rozpada się jednak w dziecięcej nieporadności i braku koordynacji. Ego wyobrażone jest zatem tak samo nierealne jak odbicie majaczące w lustrze. Pierwszy porządek okazuje się fantazmatem, fikcją i pragnieniem, które nigdy nie zostanie spełnione.

Potrzeba ładu z czasem przenosi się z ja wyobrażonego na otaczającą rzeczywistość Opiekuńcze ręce matki. Porządek rzeczy. Zasady i normy zachowania powoli wpajane w kontakcie z innymi osobami. Instytucje, procedury, autorytety i idole.

Po pierwszej próbie organizacji rzeczywistości pozostaje rozczarowanie rzutujące na relacje małego człowieka ze światem. Faza lustra zdaniem Jacques’a Lacana jest jednym z najistotniejszych momentów w rozwoju dziecka. Kształtuje jego stosunek do rzeczywistości, konstytuując go na podstawie ja wyobrażonego. Nierealny obraz samego siebie pozostawia poczucie braku. Stwarza chęć wypełnienia go obrazem i porządkiem silniejszym niż rzeczywisty. Określenia terenu wpływów i klarownych pozycji. Zbudowania granicy, która stanie się cezurą dla jaźni, fantazmatu i rzeczywistości.

Bartek Buczek i Piotr Grabowski niepewnie spoglądają w lustro. Ich prace czytać można jako cykle autoportretów wymykające się mimetycznemu porządkowi przedstawień. Czarno-białe wizerunki superłotrów, enviromentowe instalacje zbudowane na kształt przestrzeni wirtualnych. Granica przebiegająca pomiędzy ja wyobrażonym, idolem i realnym rozmywa się i znika.

Najciekawszy jest stały punkt rozczarowania. Miękkie podbrzusze pierwszego porządku. Zalążek wątpliwości, który rośnie od początku ja, od pierwszego świadomego spojrzenia w lustro. Przez pryzmat tej wątpliwości przyjmującej z czasem kształt (auto)ironii czytam twórczość Buczka i Grabowskiego.

Bartek Buczek (ur. 1987) – absolwent ASP w Katowicach, kierunek malarstwo; dyplom w pracowni Andrzeja Tobisa. Eksczłonek grupy Ośmiornica. Bukinista. Mistrz wielkich rzeczy z małym budżetem, kocha hip-hop jak własną matkę.

Piotr Grabowski (ur. 1979) – absolwent filozofii na Uniwersytecie Warszawskim i grafiki na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, laureat nagrody głównej konkursu Samsung Art Master 2011. Od 2009 do 2011 wydawca i redaktor artzina polE. Posługuje się literaturą, obrazami cyfrowymi, wideo, obiektami, instalacjami i wszelkimi dostępnymi narzędziami by mieszać, roztrząsać, kleić i przebijać.

Kurator: Piotr Sikora

Bartek Buczek, Piotr Grabowski, Granica
W ramach Zbiornika Kultury
Wernisaż: 29 listopada 2013 roku, godz. 20.30
Wystawę można oglądać do 20 grudnia 2013 roku
Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, Galeria Dolna
Kraków

Dodaj komentarz