• 2013-10-11

Kawiarnie literackie Warszawy

16 września nakładem Wydawnictwa Iskry ukazała się książka Warszawskie kawiarnie literackie, której autorem jest historyk literatury i emerytowany profesor UW Andrzej Z. Makowiecki.

Andrzej Z. Makowiecki „Warszawskie kawiarnie literackie” – okładka (źródło: materiały prasowe)

Andrzej Z. Makowiecki „Warszawskie kawiarnie literackie” – okładka (źródło: materiały prasowe)

W kawiarni literackiej, niezwykłym zjawisku kulturowym schyłku wieku XIX i całego wieku XX, spotykało się warszawskie środowisko literackie, by zawiązywać kontakty i przyjaźnie. Wymieniano opinie o literaturze i sztuce, ferowano wyroki i tworzono hierarchie artystyczne, a także plotkowano i prowadzono rozmowy towarzyskie skrzące się dowcipem i złośliwością. Widownię tego środowiskowego teatru stanowili wielbiciele literatury i rzesza snobów łakomych wielkiego świata. W kawiarni literackiej komentowano także aktualne wydarzenia polityczne i dlatego w czasach zagrożenia swobód narodowych i obywatelskich bywała ona niebezpiecznym dla władzy ogniskiem niezależnej myśli i społecznego sprzeciwu. Ta solidnie udokumentowana książka przywołuje realia i klimat słynnych kawiarni literackich Warszawy całego dwudziestego wieku. Prowadzi czytelnika przez lokale młodopolskie – Miki i Udziałową, przez legendarne już kawiarnie okresu międzywojennego – Pod Pikadorem z jego estradą poetycką, Małą Ziemiańską ze skamandryckim półpięterkiem, IPS-em i SiM-em, aż do miejsc bliskich naszym czasom – maleńkiej kawiarenki PIW-u i sutereny Czytelnika.

Andrzej Z. Makowiecki, historyk literatury, emerytowany profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Teatralnej. Zajmuje się historią literatury okresu pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego, w swoich badaniach często uwzględnia perspektywę socjologii literatury. Wyznaje zasadę, że po gmachu kultury nie należy się poruszać jak po świątyni i z miną wyższego wtajemniczenia, ale spacerować (nawet z rękami w kieszeniach) jak po własnym, niby znanym, ale odkrywanym ciągle na nowo domu. Jest autorem książek: Młodopolski portret artysty (1971), Tadeusz Żeleński (Boy) (1974), Trzy legendy literackie Przybyszewski – Witkacy – Gałczyński (1980), Młoda Polska (1981), Wokół modernizmu. Szkice (1985), Słownik postaci literackich (2000), a także autorem lub współautorem kilku podręczników literatury dla liceów i studentów polonistyki. Rezerwując sobie prawo do gustu nieco staroświeckiego, ceni sobie z autorów obcych Marcela Prousta, Hermanna Hessego i Jorge Luis Borgesa, z rodzimych: Wacława Berenta, Tadeusza Boya-Żeleńskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza i Andrzeja Kuśniewicza.

Andrzej Z. Makowiecki Warszawskie kawiarnie literackie
Premiera: 16 września 2013 roku
Wydawnictwo Iskry

Dodaj komentarz