Architektura w opozycji

4 października o godz. 17.00 w gliwickiej Czytelni Sztuki odbędzie się wernisaż wystawy Architektura w opozycji.

„Roller Coaster Warsaw” – Kobas Laksa (źródło: materiały prasowe organizatora)

„Roller Coaster Warsaw” – Kobas Laksa (źródło: materiały prasowe organizatora)

Wystawa jest prezentacją wybranych prac ośmiu polskich artystów działających na styku architektury, rzeźby i instalacji. Nicolas Grospierre, Jarosław Kozakiewicz, Robert Kuśmirowski, Kobas Laksa, Monika Sosnowska, Filip Springer i Aleksandra Wasilkowska odwołują się wprost do zagadnień związanych z architekturą bądź docierają do niej okrężną drogą. Co ciekawe, prace żadnego z zaproszonych artystów nie mieszczą się w obrębie architektury rozumianej tradycyjnie. Niektórzy z nich świadomie łamią zasady, na których opiera się architektura, albo tak manipulują formą, że granice artystycznych gatunków ulegają zatarciu. Nie sposób jednoznacznie określić, czy ich projekty to instalacje architektoniczne, monumentalne rzeźby czy obiekty architektoniczne o rzeźbiarskim charakterze. O ile Kozakiewicz, Kuśmirowski, Sosnowska i Wasilkowska projektują najczęściej obiekty przestrzenne, o tyle Grospierre, Laksa i Springer wybierają fotografię, fotomontaż czy obiekty fotograficzne z architekturą w tle. Obok prac siedmiu artystów współczesnych prezentujemy wybraną dokumentację projektów Oskara Hansena, których nieortodoksyjny charakter wybiega daleko poza swoją epokę

Wystawa w Czytelni Sztuki wychodzi od dokumentacji ikonicznych założeń Formy Otwartej Hansena zarysowanych w filmie Artura Żmijewskiego Sen Warszawy i pracach Filipa Springera, stanowiących fotograficzny zapis tego, co zostało z hansenowskiej wizji w obrębie polskich granic. Przyczynkiem do zbadania szarej strefy między architekturą, a rzeźbą jest makieta Moniki Sosnowskiej, która daje wgląd w metodę pracy artystki świadomie odrzucającej to, czym jest architektura w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Model Ruiny Sosnowskiej został skonfrontowany z architektoniczną makietą i rysunkiem Wieży miłości Jarosława Kozakiewicza. Praca, która została nazwana antywieżowcem przez wzgląd na ostentacyjnie antykapitalistyczne parametry i organiczną formę, staje się głosem w dyskusji na temat artystycznej strategii, jaką jest antropomorfizacja przestrzeni oraz traktowanie architektury jako przedłużenia ludzkiego ciała. Rozwinięciem pojęcia miejskich utopii są fotomontaże Kobasa Laksy z serii Rauchdelikt jak również projekcja Rollercoster Warsaw. Ich niepokojący charakter sprawia, że widz zostaje wciągnięty w swego rodzaju grę, która zakłada wzięcie w nawias kontekstu urbanistycznego i zastąpienie go kontekstem symbolicznym.

Kontrapunktem dla takich rozwiązań okazuje się szesnaście fotografii z serii Litewskie przystanki autobusowe Nicolasa Grospierre, których rzeźbiarskość i awangardowe sylwetki poddają w wątpliwość miejsca, w jakich zostały umieszczone. Fototapeta Grospierre z cyklu W-70 jest z kolei argumentem w wizualnej rozmowie na temat spuścizny modernizmu w praktyce artystycznej twórców XXI wieku. Wizualizacja Bazaromatu Aleksandry Wasilkowskiej i towarzysząca jej książka Architektura Cienia. Handel uliczny pozwalają na analizę problemu budowlanej tymczasowości w obrębie metropolii, dla której antidotum, według Wasilkowskiej, mogą stać się specjalnie zaprojektowane banki snów. Rozwinięciem zagadnienia ludzkiej interwencji w zastane ciało budynku jest nowa instalacja Roberta Kuśmirowskiego, która stanowi kulminacją projektu. Estetyka nieporządku i ledwo widoczna granica między rzeczywistością, a architektoniczną atrapą tworzą pewnego rodzaju klamrę łączącą kilka ważnych tematów poruszonych na wystawie.

Jarosław Kozakiewicz – makieta Wieży Miłości (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jarosław Kozakiewicz – makieta Wieży Miłości (źródło: materiały prasowe organizatora)

Wspólnym mianownikiem dla prac prezentowanych w Czytelni Sztuki jest programowa nietrwałość, antropomorfizacja architektury lub metodyczne odzieranie jej z funkcjonalności. Częstą praktyką jest badanie granicy i zależności między sztuką i architekturą oraz społeczne, ekologiczne i symboliczne wymiary przestrzeni publicznej oraz tkanki miejskiej. Warto zastanowić się nad tym, co skłania artystów, których prace prezentujemy do przyjmowania rozwiązań stojących w opozycji do podstawowych postulatów architektury. Jak odczytać wzajemny stosunek między architekturą a instalacją i rzeźbą w ich wydaniu?
W publikacji towarzyszącej wystawie znalazły się teksty autorstwa znakomitych krytyków sztuki, którzy podejmują próbę odpowiedzi na powyższe pytania. Przywołują one niezbędne tło historyczno-artystyczne, stanowiąc zarazem rozwinięcie tematów poruszonych na wystawie.

Artyści: Oskar Hansen, Nicolas Grospierre, Jarosław Kozakiewicz, Robert Kuśmirowski, Kobas Laksa, Monika Sosnowska, Filip Springer, Aleksandra Wasilkowska.

Architektura w opozycji
4 października – 1 grudnia 2013 r.
Wernisaż i seminarium: 4 października 2013 r., godz. 17.00-20.00
Czytelnia Sztuki, ul. Dolnych Wałów 8a
Gliwice

Dodaj komentarz