27 stycznia 2012 r. o godzinie 14.30 przy Pomniku Umschlagplatz w Warszawie rozpoczną się uroczystości związane z 7. Międzynarodowym Dniem Pamięci o Ofiarach Holokaustu.
Plakat obchodów 7. Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu (źródło: materiały prasowe organizatora)
Przedstawiciele władz państwowych oraz organizacji społecznych i religijnych, a także harcerze wspólnie z Fundacją Shalom złożą wieńce pod pomnikiem, aby wspólną pamięcią objąć wszystkie ofiary Zagłady. W modlitwie ekumenicznej za tych, którzy odeszli połączą się przedstawiciele różnych wyznań i kościołów.
27 stycznia będziemy przywoływać cienie pomordowanych w gettach i obozach, symbolem pamięci będzie zapalona świeca:
Zwracamy się do wszystkich, aby tego dnia o godzinie 18:00 przywołali pamięć o ofiarach Zagłady stawiając w oknie zapaloną świecę . Niczym gorejąca świeca musi płonąć w nas pamięć o tych, którzy tak bardzo cierpieli. Obowiązkiem każdego jest troszczyć się, aby światło pamięci nigdy nie zgasło w naszej świadomości. – apeluje Gołda Tencer.
Akcja ma charakter ogólnopolski. Fundacja wystąpiła do władz kościelnych oraz szkół w całej Polsce z apelem o jej rozpropagowanie. Władze Kościoła Katolickiego oraz innych wyznań wyrazili swe poparcie i nawołują wiernych do przyłączenia się do akcji.
Po uroczystości, o godz. 18.00, wszystkich tych, którzy odeszli przywołamy na ulicy Próżnej w Apelu Pamięci, podczas którego każdy z nas będzie mógł odczytać imiona Ofiar Holokaustu, także swoich Bliskich.
Po Apelu Pamięci we Foyer Teatru Żydowskiego, rozpocznie się spektakl Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk pt. Walizka w reżyserii Doroty Ignatjew.
Spektakl opowiada prawdziwą historię Francuza Michela Leleu, który niespodziewanie na wystawie poświęconej Zagładzie odnalazł walizkę, należącą do jego ojca, Pierre’a Levi. Była to walizka wypożyczona ze zbiorów Muzeum w Oświęcimiu, jedna z trzech zachowanych francuskich walizek.
Ten niezwykły przypadek opisały gazety. Bohater chciał nie pamiętać, żyć normalnie, zapomnieć o trudnych czasach dzieciństwa, gdy ukrywał się z matką, a jego ojca aresztowano i wywieziono. Jednakże odkrycie walizki ojca wywołało wielką zmianę w jego życiu – wrócił do swojego poprzedniego nazwiska i usiłował sprawić, aby walizka została we Francji.
Walizka to sztuka o uzdrawianiu. Wszystko, co mamy w sobie – bagaż wspomnień, często niechcianych – istnieje i żyje w nas, czy tego chcemy czy nie. Możemy nigdy naszej walizki nie otworzyć i żyć w wiecznej połowiczności i niepełności.
Jest to sztuka o uzdrawianiu. Wszystko, co mamy w sobie – bagaż wspomnień, często niechcianych – istnieje i żyje w nas, czy tego chcemy czy nie. Możemy nigdy naszej walizki nie otworzyć i żyć w wiecznej połowiczności i niepełności.
Tego samego dnia w godzinach: 12.00 – 18.00, na ulice Warszawy wyjedzie oznaczony gwiazdą Dawida zabytkowy Tramwaj. Pusty pojazd będzie symbolizować tramwaj kursujący w getcie warszawskim.
Ma on przypomnieć mieszkańcom stolicy o żydowskich sąsiadach, którzy zginęli w obozach zagłady i w gettach. Tramwaj przejedzie trasą Plac Narutowicza – Nowowiejska – Marszałkowska – Andersa – Stawki – Jana Pawła II – Popiełuszki – Pętla Potocka – Popiełuszki – Arkadia – Okopowa – Towarowa – Plac Zawiszy – Narutowicza.
27 stycznia 2012 r.
Warszawa
Powielanie, przetwarzanie i dalsze rozpowszechnianie treści i materiałów zamieszczonych w O.pl Polskim Portalu Kultury, w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy jest zabronione.
Dokument jako zjawisko kulturowe, czy artystyczne bardzo długo nie istniał w polskiej świadomości fotograficznej. Oczywiście od samego wynalezienia fotografii był realizowany jako praktyka rzemieślnicza, nie będąc brany pod uwagę w koncepcjach teoretycznych pojawiających się w obrębie fotografii artystycznej od drugiej połowy XIX wieku. Początkowo, mimo rzemieślniczej postawy, miał w sobie także znamiona artyzmu, aby wymienić tylko dokonania Walerego Rzewuskiego, Karola Beyera czy Awita Szuberta.
Roman Opałka malował czas, swój czas. Czynił to przy użyciu znaków notacji systemu dziesiętnego. Można mówić o narracji w tych obrazach, o ich skrytej fabule. Osnowę dzieła Opałki stanowi odwaga duszy artysty, wątek utrwalanie czasu jednej egzystencji – własnego życia malarza układającego ową narrację bądź fabułę. To, co rzeczywiste ujęte zostało przez: "sfumato jednej egzystencji – w dochodzeniu do bieli absolutnej" – jak mówił malarz w naszej rozmowie.
Zastanawiam się, dlaczego nie znałem bliżej twórczości fotograficznej Lucjana Demidowskiego z Lublina? Dlaczego nie wiedziałem i nie pisałem o jego pracach z lat 70-80. czy 90. XX wieku? Dlaczego nie promowały go, poza wystawami lubelskiego BWA, inne galerie, jak np. bardzo wpływowa w latach 80. i 90. Galeria Biała? Nie wnikam w te sprawy, ale świadczą one o przynależności konkretnych twórców do określonych środowisk, co wpływa na niekorzyść ogólnego obrazu sztuki, nie tylko tej z Lublina.
W 2001 roku z hałaśliwej yassowej rewolucji, bez wątpienia najważniejszego zjawiska muzyki polskiej lat 90., pozostało już bardzo niewiele. Sztandarowy zespół Miłość – już bez Leszka Możdżera i Mikołaja Trzaski – istniał jeszcze rok, do śmierci perkusisty Jacka Oltera. Większość yassowych zespołów właśnie się rozpadła, albo miała nagrać najwyżej jeszcze jedną płytę (Łoskot czy Maestro Trytony). Muzycy, których koncepcje i nonkonformizm przebudowały scenę kilka lat wcześniej, musieli szukać sobie nowej tożsamości i nowych celów. Nie było przeciw czemu już się buntować, wygasł rewolucyjny impet, pozostała sztuka.
O stanie wojennym dowiedziałem się z radiowego wystąpienia generała Jaruzelskiego, trzynastego grudnia 1981 roku, o godzinie siódmej rano, w hotelu Victoria w Warszawie. Natychmiast pobiegłem obudzić moich kolegów plastyków – uczestników Kongresu Kultury. Byłem dość odporny na arogancję i manipulacyjne zabiegi tej totalitarnej władzy, ponieważ udawało mi się realizować różne inicjatywy, dzięki którym zachowałem poczucie wolności: mówiłem sobie, że WY macie cenzurę, wojsko, milicję i służby bezpieczeństwa, a ja mam swoje IDEE. Taka sytuacja dawała nawet pewną moralną satysfakcję, bo mogłem się odgryzać, trafiając w najczulsze miejsce: chociaż trochę naruszałem ICH deprawujący wpływ na duchowość obywateli.
Dwadzieścia lat jakie minęło od Jesieni Ludów skłania do przemyślenia pojęcia Europa Środkowa i do zastanowienia się, jaki jest sens tego pojęcia dzisiaj, w nowym kontekście politycznym i w obliczu nowych wyzwań społecznych, kulturowych i cywilizacyjnych. Czy w XXI wieku jest jeszcze sens posługiwania się tym pojęciem? Kiedy, przyszły prezydent Czechosłowacji, w słynnym odczycie wygłoszonym na Uniwersytecie Londyńskim w 1915 roku mówił o Europie Środkowej, miał na myśli szczególny obszar etniczny zamieszkały przez małe narody, obszar rozciągający się od Salonik i Triestu, na południu, po Gdańsk (Danzig) i Petersburg na północy.
Loading ...
U have turned off the Artwork.
On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.
Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...
In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.
CODEMANIPULATORNajważniejszy Newsletter Polskiej Kultury
Dołącz do O.pl