2 lutego 2012 r. o godz. 18.00 w Czeskim Centrum w Warszawie odbędzie się wernisaż wystawy Razem/przeciwko sobie? Rok 1968 w Czechosłowacji i Polsce.
Razem/przeciwko sobie? Wystawa Rok 1968 w Czechosłowacji i Polsce (źródło: materiał prasowy organizatora)
Razem/przeciwko sobie? Rok 1968 w Czechosłowacji i Polsce– to wystawa objazdowa czeskich historyków i nowatorski projekt edukacyjny. Wystawa stara się przybliżyć rok 1968 w naszej historii, a także nauczać historii za pomocą źródeł historycznych, zwalczając mylące stereotypy. W trakcie wernisażu autorzy Petr Šimíček, Petr Pánek oraz Jiří Sovadina przeprowadzą modelowe zajęcia mające na celu przedstawienie metodyki pracy oraz sposoby wykorzystania wystawy.
Wystawa powstała w ramach współpracy praskiego Stowarzyszenia historyków PANT oraz warszawskiego Instytutu Pamięci Narodowej. Zawiera 10 paneli poświęconych dramatycznym wydarzeniom roku 1968 w Czechosłowacji i Polskiej Republice Ludowej. Materiałem uzupełniającym są przygotowane dla uczniów i studentów arkusze z pytaniami i zadaniami dotyczącymi tekstów, zdjęć, anegdot oraz pozostałych źródeł publikowanych na poszczególnych panelach.
Celem projektu jest poznanie i zrozumienie najbliższych sąsiadów, które mogą się urzeczywistnić przede wszystkim za pomocą transgranicznego spojrzenia na minione wydarzenia i zrozumienia przemian wzajemnych stosunków. Są one nieodzowne, byśmy byli w stanie rozpoznać i nazwać to, co nas zbliża i to, co nas odróżnia.
Wystawa stawia sobie za cel przybliżyć uczniom wydarzenia historyczne opowiadając o nich za pośrednictwem źródeł. Interakcja, klucze interpretacyjne oraz nacisk na samodzielność są niewątpliwym walorem projektu czeskich historyków. Dydaktyczne aspiracje oraz kreatywne metody wychowawcze są godnym nawiązaniem do metodyki Jana Amosa Komeńskiego.
Wystawa trwać będzie do 15 lutego będzie, a następnie do końca 2012 roku będzie kolejno wystawiana w średnich szkołach w Polsce.
2 – 15 lutego 2012 r.
Czeskie Centrum
al. Róż 16
Warszawa
Powielanie, przetwarzanie i dalsze rozpowszechnianie treści i materiałów zamieszczonych w O.pl Polskim Portalu Kultury, w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy jest zabronione.
Dokument jako zjawisko kulturowe, czy artystyczne bardzo długo nie istniał w polskiej świadomości fotograficznej. Oczywiście od samego wynalezienia fotografii był realizowany jako praktyka rzemieślnicza, nie będąc brany pod uwagę w koncepcjach teoretycznych pojawiających się w obrębie fotografii artystycznej od drugiej połowy XIX wieku. Początkowo, mimo rzemieślniczej postawy, miał w sobie także znamiona artyzmu, aby wymienić tylko dokonania Walerego Rzewuskiego, Karola Beyera czy Awita Szuberta.
Roman Opałka malował czas, swój czas. Czynił to przy użyciu znaków notacji systemu dziesiętnego. Można mówić o narracji w tych obrazach, o ich skrytej fabule. Osnowę dzieła Opałki stanowi odwaga duszy artysty, wątek utrwalanie czasu jednej egzystencji – własnego życia malarza układającego ową narrację bądź fabułę. To, co rzeczywiste ujęte zostało przez: "sfumato jednej egzystencji – w dochodzeniu do bieli absolutnej" – jak mówił malarz w naszej rozmowie.
Zastanawiam się, dlaczego nie znałem bliżej twórczości fotograficznej Lucjana Demidowskiego z Lublina? Dlaczego nie wiedziałem i nie pisałem o jego pracach z lat 70-80. czy 90. XX wieku? Dlaczego nie promowały go, poza wystawami lubelskiego BWA, inne galerie, jak np. bardzo wpływowa w latach 80. i 90. Galeria Biała? Nie wnikam w te sprawy, ale świadczą one o przynależności konkretnych twórców do określonych środowisk, co wpływa na niekorzyść ogólnego obrazu sztuki, nie tylko tej z Lublina.
W 2001 roku z hałaśliwej yassowej rewolucji, bez wątpienia najważniejszego zjawiska muzyki polskiej lat 90., pozostało już bardzo niewiele. Sztandarowy zespół Miłość – już bez Leszka Możdżera i Mikołaja Trzaski – istniał jeszcze rok, do śmierci perkusisty Jacka Oltera. Większość yassowych zespołów właśnie się rozpadła, albo miała nagrać najwyżej jeszcze jedną płytę (Łoskot czy Maestro Trytony). Muzycy, których koncepcje i nonkonformizm przebudowały scenę kilka lat wcześniej, musieli szukać sobie nowej tożsamości i nowych celów. Nie było przeciw czemu już się buntować, wygasł rewolucyjny impet, pozostała sztuka.
O stanie wojennym dowiedziałem się z radiowego wystąpienia generała Jaruzelskiego, trzynastego grudnia 1981 roku, o godzinie siódmej rano, w hotelu Victoria w Warszawie. Natychmiast pobiegłem obudzić moich kolegów plastyków – uczestników Kongresu Kultury. Byłem dość odporny na arogancję i manipulacyjne zabiegi tej totalitarnej władzy, ponieważ udawało mi się realizować różne inicjatywy, dzięki którym zachowałem poczucie wolności: mówiłem sobie, że WY macie cenzurę, wojsko, milicję i służby bezpieczeństwa, a ja mam swoje IDEE. Taka sytuacja dawała nawet pewną moralną satysfakcję, bo mogłem się odgryzać, trafiając w najczulsze miejsce: chociaż trochę naruszałem ICH deprawujący wpływ na duchowość obywateli.
Dwadzieścia lat jakie minęło od Jesieni Ludów skłania do przemyślenia pojęcia Europa Środkowa i do zastanowienia się, jaki jest sens tego pojęcia dzisiaj, w nowym kontekście politycznym i w obliczu nowych wyzwań społecznych, kulturowych i cywilizacyjnych. Czy w XXI wieku jest jeszcze sens posługiwania się tym pojęciem? Kiedy, przyszły prezydent Czechosłowacji, w słynnym odczycie wygłoszonym na Uniwersytecie Londyńskim w 1915 roku mówił o Europie Środkowej, miał na myśli szczególny obszar etniczny zamieszkały przez małe narody, obszar rozciągający się od Salonik i Triestu, na południu, po Gdańsk (Danzig) i Petersburg na północy.
Loading ...
U have turned off the Artwork.
On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.
Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...
In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.
CODEMANIPULATORNajważniejszy Newsletter Polskiej Kultury
Dołącz do O.pl