Podczas VI edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog – Wrocław pod hasłem Niecodzienni w dniach 7 – 15 października znaczna część spektakli pochodzić będzie przez z Południa – nie tylko europejskiego, tego bardziej znanego (Włochy) i mniej znanego (Chorwacja, Słowenia, Rumunia), ale również z Ameryki Południowej.
Wrocławski Teatr Współczesny, Duża Scena, 8.10.2011 r., godz. 18.00, 9.10.2011 r., godz. 20.00
Zamek Zisa wziął nazwę od katolickiego przytułku dla nieuleczalnie chorych w jednej z dzielnic Palermo. Siostry miłosierdzia są dziecinne, ciekawskie, zrzędliwe i zabobonne… Bohaterowie Tancerzy to dziwaczna, niemal groteskowa para staruszków. Spoiwem obydwu przedstawień jest temat alienacji i melancholia.
Spektakle Emmy Dante pełne są niesamowitej energii, tej niezwykłej woli życia, której nie potrafi pokonać czy stłumić ani starość, ani choroba.
Paolo Cervone, Corriere Della Sera
Emma Dante (ur. 1967 r.) – jedna z bardziej znanych w Europie wizjonerek teatru autorskiego. Po studiach w szkole Michele Perriery, ukończyła Akademię Sztuki Dramatycznej Silvio d’Amico w Rzymie. Karierę zawodową rozpoczęła jako aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.
Występowała w wielu teatrach włoskich, współpracowała z najwybitniejszymi reżyserami (Roberto Guicciardini, Andrea Camilleri, Gabriele Vacis, Davide Iodice, Aurelio Grimaldi, Nanni Loy, Francesco Martinetti, Vittorio Gassman, Valeria Moriconi, Marcello Mastroianni).
W 1999 założyła na Sycylii swój własny teatr Sud Costa Occidentale. Jest jego dyrektorem artystycznym i dramaturgiem. Jej życie zawodowe jest od wielu lat ściśle związane z tym właśnie zespołem, dla którego pisze i realizuje kolejne projekty.
W 2001 otrzymała nagrodę Lo Straniero w kategorii nowych talentów reżyserskich. W 2004 zdobyła nagrodę Donnadiscena oraz nagrodę Gassmana dla najlepszego włoskiego reżysera. Za zrealizowaną w 2004 adaptację Medei Eurypidesa, (Mercadante Teatro Stabile, Neapol), otrzymała nagrodę krytyki za dramaturgię i Złotego Graala za reżyserię.
Wśród wielu spektakli, które zrealizowała wraz ze swoim autorskim teatrem oraz poza nim, wyróżnić również należy Cani di Bancata (Centro di Ricerca per il Teatro Mediolan), podziwiane na europejskim tourne Le pulle (koprodukcja: Théâtre du Rond Point, Paryż; Teatro Stabile, Neapol; Théâtre National de la Communauté Française, Bruksela), oraz operę Carmen Bizeta, wyreżyserowaną w mediolańskiej La Scali. W 2010 zdobyła Premio Sinopoli w dziedzinie kultury.
Wytwórnia Filmów Fabularnych, Mała Sala, 8.10.2011 r., godz. 21.00, 9.10.2011 r., godz. 20.00
Jezus jako symbol, jako ikona, jako prowokacja. Na tle gigantycznego, renesansowego portretu Chrystusa Castellucci obnaża współczesną Golgotę starości. Syn opiekuje się zniedołężniałym ojcem. Luksus białego wnętrza nie chroni przed wciąż wydzielanymi przez chorego ekskrementami. Smród dociera aż na widownię.
To niezaprzeczalnie elektryzujące doświadczenie, przykuwające widownię do krzeseł.
Honour Bayes, Exeunt
Romeo Castellucci (ur. 1960 r.) – wybitny włoski twórca teatralny, wizjoner, prowokator. Po ukończeniu studiów architektonicznych i malarskich na Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii, w 1981 r. założył grupę teatralną Socìetas Raffaello Sanzio (razem z siostrą Claudią oraz żoną Chiarą Guidi). Wykłada na licznych uniwersytetach w kraju i za granicą.
W 2002 roku został mianowany Chevalier des Arts et des Lettres przez Ministra Kultury Republiki Francuskiej. W 2005 był dyrektorem teatru na Biennale w Wenecji. Jego spektakle otrzymały najważniejszą włoską nagrodę teatralną, Premio Ubu.
Swoje innowacyjne wizje tworzy w połączeniu różnych form sztuki: teatru, muzyki, malarstwa, opery oraz techniki. Interdyscyplinarne poszukiwania szokują widzów, wprowadzają w skrajne stany emocjonalne. Celem Castellucciego jest wypracowanie języka teatru zrozumiałego na całym świecie, tak jak zrozumiałe są języki muzyki, malarstwa czy architektury.
Do jego najnowszych realizacji należy m.in.: Inferno, Purgatorio, Paradiso – trylogia zainspirowana Boską Komedią Dantego, która miała premierę podczas festiwalu w Avignon (2008), rok później pokazana została w brytyjskim teatrze Barbican. Dziennik Le Monde uznał Trylogię za najlepszą produkcję kulturalną minionej dekady. Castellucci jest też jednym z niewielu włoskich artystów słynnych w Azji. Festiwal Sztuki w Taipei poświęcił jego twórczości osobny program.
Browar Mieszczański, Galeria, 9.10.2011 r., godz. 21.00, 10.10.2011 r., godz. 21.00
Simulacro, to spektakl który powstał z buntu młodych artystów przeciwko instytucjonalnemu manipulowaniu zbiorową pamięcią Chilijczyków. Jest tu paroksyzm narodowego folkloru, i syn, który nie potrafi wejść na stadion, gdzie kiedyś torturowano jego ojca; jest przepis na tradycyjny chilijski placek i peruwiański emigrant, który ginie, dźwigając plazmowy telewizor. Czy taki jest prawdziwy obraz współczesnego Chile?
Teatralna rewelacja roku… Spektakl, który trzeba zobaczyć
Rodrigo Alvarado, La Nación
Marco Antonio Layera Navarro (ur. 1977 r.) – studiował prawo, specjalizował się w kryminologii, pracował jako asystent na wydziale filozofii. Jego przygoda teatralna rozpoczęła się w 2003 roku w Szkole Teatralnej La Martiz, naukę kontynuował w Szkole Teatralnej Imagen.
W 2007 wraz z kolegami założył zespół La Resentida, z którym stworzył sztuki Symulakrum (2008), Tratando de hacer una obra que cambie al mundo (Starając się zrobić sztukę, która zmieni świat, ostateczne delirium ostatnich romantyków (2010)), oraz Skecz 15.254 (2011). Wszystkie spektakle brały udział w wielu festiwalach. Layera otrzymał wyróżnienie Eugenio Guzman, przyznawane przez Uniwersytet Chile, był też nominowany do nagrody Altazor.
Teatr na Świebodzkim, 11.10.2011 r., godz. 18.00, 12.10.2011 r., godz. 20.30.
Podczas prób do spektaklu aktorzy eksperymentowali z różnymi możliwościami, jakie daje tekst i bohaterowie sztuki. Opracowali w ten sposób po cztery różne warianty dla każdej ze scen, sprawiając, że sztuka Büchnera, często uznawana za banalną i przewidywalną, zmienia się z każdym spektaklem.
Maladype radykalnie zrywa z tradycją: odrzuca interpretacje oparte na analizie tekstu, w zamian tworząc indywidualny język teatralny, przypominający teatr totalny. Dowcipne i śmiałe przedstawienie.
Szabolcs Szerető, Kritika
Zoltán Balázs (ur. 1977 r.) – należy do ścisłej czołówki reżyserów na Węgrzech. Absolwent wydziału aktorskiego i reżyserii Uniwersytetu Teatralnego i Filmowego w Budapeszcie. Brał udział w warsztatach Anatolija Wasiljewa i Jozefa Nagy w Awinionie, studiował u Roberta Wilsona, ukończył także kurs reżyserii Europejskiej Unii Teatralnej w Stuttgarcie.
W swych realizacjach wielką wagę przykłada do rytmu i muzykalności, pragnie dać publiczności złożone doświadczenie teatralne, które przemawia do emocji i zmysłów, podnosząc obraz, ruch i muzykę do tej samej rangi, co słowo mówione. Zdobył wiele nagród zarówno za role aktorskie jak i za reżyserię.
Od 2002 r. jest dyrektorem artystycznym założonego przez siebie teatru Maladype i głównie z tym zespołem współpracuje. Na warsztat bierze zarówno repertuar współczesny, jak i klasyczny, od Dantego i Ghelderodego, przez Wyspiańskiego, Czechowa, po Geneta i Ionesco. Jego reżyserski podpis jest wyrazisty, rozpoznawalny i ściśle związany z poetyką wypracowaną przez niewątpliwe artystyczne zjawisko, jakim jest grupa Maladype.
ATM, Mała Hala, 12. 10. 2011 r., godz. 19.00; 13. 10. 2011 r., godz. 21.00
Chorwacki reżyser poprowadził słoweńskich aktorów przez proces bardzo osobistych, głębokich improwizacji, w wyniku których powstał spektakl drapieżny, niepokojący, czasem wręcz szokujący.
Przez ostatni rok prawica Słowenii buduje psychologiczną platformę, gdzie wszyscy frustraci dają sobie prawo oceniać każdego, kto jest inny, uprzywilejowany lub naznaczony jako zboczeniec. Czy naprawdę chcemy znów iść tą samą drogą?
Svetlana Slapšak, Večer
Oliver Frljić – rocznik 1976; absolwent filozofii i religioznawstwa, a także reżyserii teatralnej i radiowej w Zagrzebiu. Już podczas studiów pracował w Teatrze Narodowym Istrii i w Teatru & TD. Frljić to obecnie jeden z najważniejszych a jednocześnie najbardziej kontrowersyjnych chorwackich reżyserów młodego pokolenia; począwszy od swoich pierwszych profesjonalnych spektakli nieprzerwanie cieszy się opinią bezkompromisowego prowokatora.
Wiele z jego nowatorskich spektakli zdobyło miedzynarodowy rozgłos, a TurboFolk, Bachantki, czy Przebudzenie Wiosny uznawane były za najbardziej szokujące i prowokujące wydarzenia artystyczne na Bałkanach. Jest również pisarzem, teoretykiem teatru i aktorem. Swoje spektakle produkuje zarówno na scenach niezależnych, jak i w teatrach instytucjonalnych. Spektakle Frljića stają się w Chorwacji źródłem wielu istotnych publicznych debat, z których najwazniejsza dotyczy cenzury i autocenzury w sztuce współczesnej.
Na festiwalu Dialog – Wrocław Oliver Frljić zaprezentuje spektakl Przeklęty niech będzie zdrajca swej Ojczyzny!, oparte na tekście jego autorstwa.
Wytwórnia Filmów Fabularnych, Mała Sala, 12. 10. 2011 r., godz. 20.00; 13. 10. 2011 r., godz. 17.30
W 20/20 Gianina Cărbunariu raz jeszcze prześwietla historię Czarnego Marca – rumuńsko-węgierskich rozruchów etnicznych, które na zawsze zmieniły klimat transylwańskiego miasteczka Târgu-Mureş. Dwujęzyczny spektakl nie chce jednak ferować wyroków czy rekonstruować wydarzeń. Fragmenty oderwanych od siebie sytuacji, wzajemnie zaprzeczające sobie wspomnienia ukazują, że nie ma jednej, akceptowanej przez wszystkich prawdy.
Cărbunariu przełamuje ciszę, tabu, lęki i zwyczaje
Andrea Tompa
Ganina Cărbunariu – rocznik 1977, reżyserka i dramatopisarka, której popularność dawno już przekroczyła granice Rumunii. Studiowała literaturę rumuńską i reżyserię na Narodowym Uniwersytecie Sztuk Performatywnych w Bukareszcie. Przebywała na stypendiach dramatopisarskich w Wiesbaden, Londynie, Walencji.
Od czasu, gdy za tekst Nierealność z Natychmiastowego Dzikiego Wschodu zdobyła w 2000 r. pierwszą nagrodę w organizowanym przez rumuńskie Ministerstwo Kultury międzynarodowym konkursie dramatopisarskim, jej kariera zaczęła rozwijać się w błyskawicznym tempie. Jej kolejne sztuki Kebab, DJ Pirat, All Those Guys Look Like Our Parents, Honey, Zatrzymać to tempo, mady-baby.edu były tłumaczone, publikowane i wystawiane w Niemczech, Francji, Irlandii, Polsce, Anglii i Włoszech; prezentowano je także na wielu europejskich festiwalach (m.in. w Wiesbaden, Bratysławie, Toruniu, Moskwie, Paryżu).
Bez wątpienia wpływ na międzynarodową karierę Cărbunariu ma bezkompromisowość jej teatru, który zdaniem Iuli Popovici:
jest teatrem niekomfortowym, atakującym brakiem jakiegokolwiek tabu. Nie będąc teatrem z tezą, jest teatrem politycznym, gdyż dotyczy współczesnego polis i jego obywateli. Ten teatr nie zamyka się na spojrzenie z zewnątrz i nie zmienia w sceniczną egzotykę, a mimo to jako temat nadrzędny podnosi Rumunię.
Jako wyraz sprzeciwu dla obowiązującego w Rumunii systemu zarządzania kulturą Gianina Cărbunariu nie podejmuje współpracy z państwowymi teatrami.
Na festiwalu Dialog – Wrocław Gianina Carbunariu zaprezentuje spektakl 20/20 oparty na tekście jej autorstwa.
7 – 15 października 2011 roku
Wrocławski Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego
ul. Rzeźnicza 12,
50-132 Wrocław
Powielanie, przetwarzanie i dalsze rozpowszechnianie treści i materiałów zamieszczonych w O.pl Polskim Portalu Kultury, w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy jest zabronione.
Dokument jako zjawisko kulturowe, czy artystyczne bardzo długo nie istniał w polskiej świadomości fotograficznej. Oczywiście od samego wynalezienia fotografii był realizowany jako praktyka rzemieślnicza, nie będąc brany pod uwagę w koncepcjach teoretycznych pojawiających się w obrębie fotografii artystycznej od drugiej połowy XIX wieku. Początkowo, mimo rzemieślniczej postawy, miał w sobie także znamiona artyzmu, aby wymienić tylko dokonania Walerego Rzewuskiego, Karola Beyera czy Awita Szuberta.
Roman Opałka malował czas, swój czas. Czynił to przy użyciu znaków notacji systemu dziesiętnego. Można mówić o narracji w tych obrazach, o ich skrytej fabule. Osnowę dzieła Opałki stanowi odwaga duszy artysty, wątek utrwalanie czasu jednej egzystencji – własnego życia malarza układającego ową narrację bądź fabułę. To, co rzeczywiste ujęte zostało przez: "sfumato jednej egzystencji – w dochodzeniu do bieli absolutnej" – jak mówił malarz w naszej rozmowie.
Zastanawiam się, dlaczego nie znałem bliżej twórczości fotograficznej Lucjana Demidowskiego z Lublina? Dlaczego nie wiedziałem i nie pisałem o jego pracach z lat 70-80. czy 90. XX wieku? Dlaczego nie promowały go, poza wystawami lubelskiego BWA, inne galerie, jak np. bardzo wpływowa w latach 80. i 90. Galeria Biała? Nie wnikam w te sprawy, ale świadczą one o przynależności konkretnych twórców do określonych środowisk, co wpływa na niekorzyść ogólnego obrazu sztuki, nie tylko tej z Lublina.
W 2001 roku z hałaśliwej yassowej rewolucji, bez wątpienia najważniejszego zjawiska muzyki polskiej lat 90., pozostało już bardzo niewiele. Sztandarowy zespół Miłość – już bez Leszka Możdżera i Mikołaja Trzaski – istniał jeszcze rok, do śmierci perkusisty Jacka Oltera. Większość yassowych zespołów właśnie się rozpadła, albo miała nagrać najwyżej jeszcze jedną płytę (Łoskot czy Maestro Trytony). Muzycy, których koncepcje i nonkonformizm przebudowały scenę kilka lat wcześniej, musieli szukać sobie nowej tożsamości i nowych celów. Nie było przeciw czemu już się buntować, wygasł rewolucyjny impet, pozostała sztuka.
O stanie wojennym dowiedziałem się z radiowego wystąpienia generała Jaruzelskiego, trzynastego grudnia 1981 roku, o godzinie siódmej rano, w hotelu Victoria w Warszawie. Natychmiast pobiegłem obudzić moich kolegów plastyków – uczestników Kongresu Kultury. Byłem dość odporny na arogancję i manipulacyjne zabiegi tej totalitarnej władzy, ponieważ udawało mi się realizować różne inicjatywy, dzięki którym zachowałem poczucie wolności: mówiłem sobie, że WY macie cenzurę, wojsko, milicję i służby bezpieczeństwa, a ja mam swoje IDEE. Taka sytuacja dawała nawet pewną moralną satysfakcję, bo mogłem się odgryzać, trafiając w najczulsze miejsce: chociaż trochę naruszałem ICH deprawujący wpływ na duchowość obywateli.
Dwadzieścia lat jakie minęło od Jesieni Ludów skłania do przemyślenia pojęcia Europa Środkowa i do zastanowienia się, jaki jest sens tego pojęcia dzisiaj, w nowym kontekście politycznym i w obliczu nowych wyzwań społecznych, kulturowych i cywilizacyjnych. Czy w XXI wieku jest jeszcze sens posługiwania się tym pojęciem? Kiedy, przyszły prezydent Czechosłowacji, w słynnym odczycie wygłoszonym na Uniwersytecie Londyńskim w 1915 roku mówił o Europie Środkowej, miał na myśli szczególny obszar etniczny zamieszkały przez małe narody, obszar rozciągający się od Salonik i Triestu, na południu, po Gdańsk (Danzig) i Petersburg na północy.
Loading ...
U have turned off the Artwork.
On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.
Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...
In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.
CODEMANIPULATORNajważniejszy Newsletter Polskiej Kultury
Dołącz do O.pl