• 2009-12-30

Andrzej Ślusarczyk – Strefa osobista

7 stycznia 2010 roku o godzinie 17.00 w Dolnośląskim Centrum Fotografii Domek Romański odbędzie się wernisaż czynnej do 31 stycznia 2010 roku wystawy fotografii Andrzeja Ślusarczyka pt. Strefa osobista. O przedsięwzięciu tak pisze sam artysta: Dokumentalny projekt pt. Strefa osobista powstawał w latach 1984 -2008. Tematem są ogródki działkowe w wałbrzyskiej dzielnicy Podzamcze. Powstały w 1978 roku, zajmują obszar 100 hektarów. Sąsiadują z osiedlem znormalizowanych pudełek z betonu. W 1984 zainteresowała mnie architektura altanek ogrodowych, służących latem za przebieralnię i magazyn sprzętu potrzebnego na działce. Te lekkie konstrukcje, często zbudowane z przypadkowych materiałów, oprócz funkcji użytkowych są również miejscem, które świadczy o mieszkańcach. Stanowi jego podpis na anonimowej karcie miasta, jego oazę na betonowej pustyni. W roku 2008 powróciłem w to miejsce, znacznie poszerzając obszar mojego zainteresowania.

fot. Andrzej Ślusarczyk

fot. Andrzej Ślusarczyk

Andrzej Ślusarczyk urodził się w 1953 roku. Mieszka w Wałbrzychu. Klasyczną czarno-białą fotografią zajmuje się od 1968 roku, a dokumentem od połowy lat osiemdziesiątych. Głównym tematem jego fotografii jest krajobraz i ingerencja człowieka w otaczającą przestrzeń. Brał udział w 120 wystawach ogólnopolskich i międzynarodowych oraz zrealizował cztery wystawy indywidualne. Jest laureatem wielu nagród. W 1987 roku przyznano mu tytuł AFIAP. Od 10 lat jest członkiem ZPAF. W roku 2009 w wydawnictwie Fine Grain ukaże się książka pt. Wałbrzych-powidoki z dokumentalnego projektu który realizował w latach 1999-2008.

wystawa czynna od 7 do 31 stycznia 2010 roku
wernisaż: 7 stycznia 2010 r. o godz. 17.00
Dolnośląskie Centrum Fotografii OKiS, Domek Romański, pl. bpa Nankiera, Wrocław

jak o niniejszym przedsięwzięciu pisze sam artysta: “Dokumentalny projekt pt. „Strefa osobista” powstawał w latach 1984 -2008. Tematem są ogródki działkowe w wałbrzyskiej dzielnicy Podzamcze. Powstały w 1978 roku, zajmują obszar 100 hektarów. Sąsiadują z osiedlem znormalizowanych pudełek z betonu.

W 1984 zainteresowała mnie architektura altanek ogrodowych, służących latem za przebieralnię i magazyn sprzętu potrzebnego na działce. Te lekkie konstrukcje, często zbudowane z przypadkowych materiałów, oprócz funkcji użytkowych są również miejscem, które świadczy o mieszkańcach. Stanowi jego podpis na anonimowej karcie miasta, jego oazę na betonowej pustyni. W roku 2008 powróciłem w to miejsce, znacznie poszerzając obszar mojego zainteresowania.”

Dodaj komentarz