• 2009-03-20

Matematyka miłości w Teatrze Polskim we Wrocławiu

31 marca 2009 roku o godzinie 19.00 na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego we Wrocławiu odbędzie się spektakl spektakl Esther Vilar Matematyka miłości w reż. Alicji Albrecht z udziałem zespołu Machina del Tango oraz tancerza tanga argentyńskiego Piotra Woźniaka. W roli głównej wystąpi Małgorzata Zajączkowska. Widowisko muzyczno-teatralne opowiada historię wielkiej gwiazdy sceny argentyńskiej, która, uwikłana w skrywany związek z mężczyzną, postanawia rozstać się z teatrem. Pełna pasji muzyka Astora Piazzolli i namiętne tango stają się równorzędnym bohaterem tej opowieści.

Matematyka miłości to przejmująca historia o odkrywaniu kolejnych masek przybieranych w życiu przez człowieka i aktora. Wielka gwiazda sceny argentyńskiej rozstaje się z teatrem, ponieważ kilka godzin wcześniej dostała wiadomość, że skrywany przez lata związek z mężczyzną jej życia, zakończył się. Aktorka wychodzi na scenę pożegnać się z widzami. Wreszcie może powiedzieć prawdę o sobie, swoim związku z ukochanym, o błędach w postępowaniu z partnerami. Powołuje się na regułę matematyki w miłości: jedna z granych przez nią bohaterek, stosując te zasady, zdobyła mężczyznę. Ale czy manipulując swoimi uczuciami i udając przed ukochanym – nawet jeżeli go zdobędziemy – czy będziemy szczęśliwi? Dużo prawd o życiu, kobietach i jak bezbronni jesteśmy w obliczu prawdziwej miłości. Utwór słodko-kwaśny, z muzyką tang Astora Piazzolli.

Obsada:
Roberta Gomez Dawson: Małgorzata Zajączkowska
tancerz: Piotr Woźniak
Przekład: Jacek Kaduczak
Reżyseria: Alicja Albrecht
Muzyka: Astor Piazzolla
Reżyseria światła Maciej Igielski

Czas trwania: 90 minut

Małgorzata Zajączkowska debiutowała w Teatrze Narodowym jeszcze jako studentka warszawskiej PWST w roli Ewy w Dziadach w reż. A. Hanuszkiewicza. Zagrała w Teatrze Narodowym w Szkole żon, Trenach, Decameronie, Braciach Karamazow. W filmie współpracowała z K. Zanussim (Constans), B. Sas (Bez miłości), J. Zaorskim (Dziecinne pytania) i S. Chęcińskim (Bo oszalałem dla niej). Teatr TV przyniósł jej role w spektaklach A. Łapickiego (Zbrodnia i kara i Odludki i poeta), Z. Hűbnera (Trylogia ponownych spotkań), M. Wojtyszki (Pierścień i róża i Moliere), oraz monodram w reż. B. Sas (Podróż do szczęścia). Partnerowała Jerzemu Stuhrowi w filmie Pogoda na jutro i Januszowi Gajosowi w filmie Żółty szalik. W Teatrze Polonia gra w spektaklu Kobiety w sytuacji krytycznej ( w reż. K. Jandy). W najnowszym filmie A. Holland i K. Adamik Janosik gra rolę Matki Janosika.

Piotr Woźniak tancerz i choreograf tanga argentyńskiego. Tańcem zajmuje się od ponad 16 lat. Swoją wiedzę na temat tanga argentyńskiego zdobywał u najlepszych nauczycieli w Buenos Aires podczas podróży w 2004 i 2007 roku, a także Paryżu, gdzie mieszkał w 2004 oraz Berlinie. Uczestniczył także w wielu warsztatach i festiwalach na całym świecie. Występował na wielu scenach teatrów warszawskich oraz w całej Polsce. W mistrzostwach świata w tangu argentyńskim (IDO International Dance Organization) w 2005 r. zajął 13. miejsce, co jest największym sukcesem polskiej pary. Wielokrotnie brał udział w pokazach tanga w Teatrze Studio Buffo i Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku oraz Operze Bałtyckiej z najlepszymi polskimi zespołami: Tangata Quintet i Machina del Tango. Piotr Woźniak jest instruktorem tanga argentyńskiego. Był pomysłodawcą i organizatorem milongi Tango After Eight w PKiN. Była to pierwsza milonga w Warszawie z regularnymi koncertami tanga. W ciągu roku odbyło się ponad 40 imprez, na których wystąpiły najpopularniejsze tangowe orkiestry w Polsce m.in.: Machina del Tango, Al Tango, Tango Duo (Sylwia Kubiak z zespołem) oraz Anna Sroka. Zorganizował wystawę prac artystów zainspirowanych tangiem. Wzięli w niej udział: Richard Boulez, Tadeusz Dębski, Krzysztof Krzysztof, Marcin Woźniak.

Alicja Albrecht ukończyła Filologię Polską na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1990 roku uzyskała uprawnienia reżyserskie. Jest autorką wielu filmów dokumentalnych, reportaży, programów publicystycznych i widowisk radiowych i telewizyjnych. Współtwórczyni Teatru Studenckiego ZEN. Debiutowała we wrocławskim Radiu w Redakcji Reportażu. W 1967 i 1977 roku między innymi za reportaże: Serce jak pomarańcza i Naczelnik uzyskała pierwsze nagrody w Ogólnopolskim Konkursie na Reportaż Radiowo – Telewizyjny. W 1978 roku podjęła pracę w TVP, współpracując ze Studiem 2 i Studiem 8 w Warszawie. W 1980 roku na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie za film …I to, że nie opuszczę Cię aż do śmierci… otrzymała Brązowego Lajkonika i I nagrodę za debiut filmowy. Kolejno za film Wosk dla pana Boga, a miód dla Kamiennej otrzymuje tytuł Dziennikarza Roku. Następnie nagrodę Prezesa Radiokomitetu za cykl reportaży o tematyce społecznej. Od 1996 – 2002 roku przebywa w Indiach, skąd współpracuje z Programem 1 i 3 Polskiego Radia, polską sekcją BBC, radiem RMF, redakcją TAI i Panoramy TVP. Publikuje reportaże w Przekroju, dokonuje dziennikarskich analiz politycznych w Polsce Zbrojnej. Jest wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Dziennikarstwa (Specjalizacja telewizyjna).

Chociaż zawodowo artyści Machiny del Tango związani są z wieloma zespołami, to łączy ich wspólne zainteresowanie tangiem, szczególnie twórczością Astora Piazzolli. Doskonałe wyczucie różnych stylów i gatunków muzycznych czterech solistów zespołu powoduje, iż tango w ich wykonaniu zyskuje nową interpretację i energię. Tango , to smutek i radość , to ból i miłość , to żywioł i melancholia , to język Machiny…

Machina del Tango

Urszula Borkowska – fortepian
Grzegorz Lalek – skrzypce
Klaudiusz Baran – bandoneon
Sebastian Wypych – kontrabas

1 komentarz do artykułu “Matematyka miłości w Teatrze Polskim we Wrocławiu”

  1. paulina

    Kto nie jest z nami jest przeciwko nam

    To agresywne powiedzenie stawia pro wrogiej stronie wszystkich, mających inne przekonania niż my. Popularne za czasów komunizmu w Polsce hasło praktykowali również artyści .W modzie były jasne, klarowne słowa, świadczące o zdecydowanej deklaracji po stronie reprezentowanych wartości. Twardziele byli pożądani. Przysłowiową „siłę przebicia” przypisywano typom o mocnej postawie, to oni potrafili przekonać. „Albo w prawo albo w lewo”, „rybka albo akwarium”, mówiono.

Dodaj komentarz