Teatr Performer, Konkuby

Dzisiaj o godzinie 18.30 przed gmachem BWA Galerii Zamojskiej Teatr Performer, prowadzony przez Pawła Dudzińskiego, zaprezentuje swój spektakl pt. „Konkuby”. Artyści wystąpią w ramach międzynarodowej imprezy artystycznej Ideal City – Invisible Cities, organizowanej w przestrzeni publicznej Zamościa. Po spektaklu na fasadzie galerii zawisną elementy scenografii wykorzystanej przez performerów – olbrzymie poczwarki.

„Miasto – cywilizacja śmierci. Współczesne miasto zabija stertami śmieci, brudnym powietrzem, agresją i zniewoleniem. Dlatego moje wyobrażenia Miasta Idealnego chowam w kokon poczwarki – tworu biologicznego – czekając pozytywnego przeobrażenia. Moja instalacja to olbrzymie poczwarki zawisłe na elewacji BWA Galerii Miejskiej. Aktorzy mojego Teatru Performer również zastygają jako poczwarki w plastikowych kokonach na zakończenie naszego performance. CZEKAMY!” Paweł Dudziński

W akcji udział wezmą: Paweł Dudziński, Bożena Dudzińska, Anna i Robert Jędrzejewscy, Aga i Kuba oraz Natalia Rzeźniak.

"Teatr Performer powstał w 1983 roku Zamościu. Zespół składa się z profesjonalnych plastyków, muzyków i tancerzy. Teatr Performer to sztuka XXI wieku, ery Wodnika. To nowy rodzaj aktora, artysty totalnego, biegłego we wszystkich gałęziach sztuki, tworzącego nową sztukę. Teatr oczyszczony z literatury, przywróci¸ mu pierwotną, właściwą energię, która organizowała się w plemienno misteryjnym rytuale. Sztuka oparta na zupełnie nowych mechanizmach i wartościach, przekracza najnowsze osiągnięcia sztuki jak performance, audio art, graffiti czy instalacja. Każdy aktor (=twórca) teatru wykształci¸ w sobie nowe cechy i zdolności psychofizyczne, co umożliwia tworzenie zupełnie nowych przestrzeni psychicznych i artystycznych. Jesteśmy nośnikami energii konstruującej spektakl. Energii, którą sami potrafimy wywołać. Idea spektakli Teatru Performer nie opiera się na reżyserii ani też na scenariuszu. Zlikwidowaliśmy je – podobnie jak stacjonarną scenografię. Uznać należy, że wszystko to, co stanowi¸ o komforcie teatru tradycyjnego zlikwidowaliśmy również, za wyjątkiem samych wykonawców oraz materiału i narzędzi do produkcji spektaklu.
Można powiedzieć, że spektakl zaczyna się od punktu zerowego. Aktor jest bezbronny, nagi – bo pozbawiony kostiumu, scenografii, scenariusza i prowadzącego go reżysera. I mimo wszystko tworzy spektakl!
Tak konsekwentnej i głębokiej redukcji i oczyszczenia nie przeprowadził¸ nawet Jerzy Grotowski w swoim programie Teatru Ubogiego.
Spektakle Teatru Performer to otwarta idea multisztuki, w której jedyną przygotowaną wcześniej rzeczywistością jest wstępnie spreparowana przestrzeń sceniczna, w taki sposób, by umożliwić sprawną, zbiorową kreację.
W tak oczyszczonej i otwartej sytuacji artystycznej scenografia funkcjonuje jako samostwarzająca się podczas akcji struktura plastyczna, podobnie jak kostium (postać) aktora, muzyka oraz wszelkie relacje aktorskie. Tak powstają specyficzne przestrzenie scenograficzne, gdzie czynne zaistnienie w nich aktora powoduje powstanie specyficznej muzyki spektaklu, która z kolei inicjuje powstanie śladu spektaklu – owych, powstających podczas akcji ciałami i materiałami malarskimi obrazów.
Sztuka tak konstruowana wymaga totalnej zmiany świadomości, uaktywnienia nowych rejonów psychiki, otwarcia nowych kanałów percepcyjnych. Wymaga otwarcia siebie na przepływ pozytywnych energii, które powoduje." Paweł Dudziński

Począwszy od 18 czerwca 41 międzynarodowych artystów podejmować będzie temat miasta idealnego i jego brata, miasta niewidzialnego. Dziś koncepcja miasta idealnego fascynuje przede wszystkim z estetycznego punktu widzenia. Jednak to nie konsekwentny układ geometryczny i klarowny podział stanowią o ich atrakcyjności, a wyczuwalny pod powierzchnią duch utopii – w całej swojej zdradliwej głębi. Szczególnie dziś, kiedy dyskusja na temat przestrzeni miejskiej wyznaczana jest przez tematy doraźnie, takie jak „Megalopolis” bądź zjawisko „kurczących się miast” („shrinking cities”), nowe spojrzenie na koncepcje miasta idealnego, jak również poszukiwanie śladów wielu niewidzialnych miast, wydaje się szczególnie zasadne i potrzebne.
Artyści dziełami „site-specific” odnoszącymi się do konkretnych miejsc będą oddziaływać na zastaną architekturę i włączać swe prace w przestrzeń miasta, zajmując budynki publiczne, ukryte podwórza i place.